رفتن به نوار ابزار

بخش‌های اصلی یک قراردادهای هوشمند

قرارداد هوشمند

در این پست قصد داریم بخش های اصلی یک قرارداد هوشمند را بیان کنیم. به طور کلی هر قرارداد هوشمند از سه بخش تشکیل می‌شود:

    • بخش اول: امضا کنندگان

اولین بخش در قرارداد هوشمند، امضا کنندگان هستند. در هر قرارداد باید دو یا چند طرف وجود داشته باشد تا قرارداد مابین آن‌ها منعقد شود. امضا کنندگان با توافق بر سر مفاد قرارداد ابتدا آن را تأیید کرد و سپس در زمانی‌که شرایط قرارداد به‌طور کامل احصا شد یکبار دیگر امضا کنندگان اتمام قرارداد را تأیید کرده و قرارداد تکمیل می‌شود.

    • بخش دوم: موضوع توافق

بخش دوم در هر قرارداد هوشمندی، موضوع توافق است. موضوع توافق تنها می‌تواند یک شیء (object) باشد که در محیط قرارداد هوشمند وجود دارد. همچنین قرارداد هوشمند باید دسترسی بدون مانع و مستقیم به شی مورد توافق را داشته باشد. مثلا اگر قرار است در ازای قراردادی، یک اپلیکیشن به فرد تحویل داده شود. شبکه قرارداد هوشمند باید به فایل اپلیکیشن دسترسی داشته باشد.

    • بخش سوم: شرایط توافق

بخش سوم در هر قرارداد هوشمندی، شرایط توافق است. هر قرارداد باید شرایط خاصی را دربربگیرد. این شرایط باید به‌صورت ریاضی به‌طور کامل نوشته شده و با یک زبان برنامه‌نویسی که مخصوص قرارداد هوشمند است، توصیف شود. این شرایط شامل الزامات طرفین قرارداد و همینطور پاداش‌ها، تنبیهات و سایر شرایط موجود در قرارداد است.

برای اینکه قراردادهای هوشمند وجود داشته باشند و به خوبی کار کنند، باید در محیطی مناسب اجرا شوند. اولاً این محیط باید به کاربران اجازه انجام تراکنش‌ها با استفاده از کدهای رمزنگاری منحصر بفرد را بدهد. این سیستم دقیقا سیستمی است که اکثر ارزهای دیجیتال از آن استفاده می‌کنند. دوما قراردادهای هوشمند نیاز به پایگاه داده‌ای متن باز و غیرمتمرکز برای جذب اعتماد کاربران و اجرای خودکار قرارداد دارند. همچنین محیط اصلی که این قراردادها در آن اجرا می‌شوند نیز باید غیرمتمرکز باشد. تکنولوژی بلاک چین به خصوص بلاک‌چین اتریوم مناسب‌ترین محیط برای اجرای قراردادهای هوشمند است.

در آخر منبع داده های دیجیتال استفاده شده توسط قرارداد هوشمند باید کاملا قابل اعتماد باشد. به این منظور باید از گواهینامه های SSL ،HTTPS و سایر پروتکل های ارتباطی امن که بصورت گسترده توسط نرم‌افزارها استفاده می‌شود، در این قراردادها استفاده کرد. اگر قرارداد هوشمند به درستی کدنویسی شده باشد، هک کردن آن کار بسیار مشکلی است. همچنین محیط قراردادهای هوشمند توسط رمزنگاری‌های پیچیده محافظت می‌شود؛ بنابراین اسناد شما همواره در مکانی مطمئن نگهداری می‌شوند.

برای نوشتن یک قرارداد هوشمند باید زبان برنامه نویسی مخصوص به آنها را یاد بگیرید. به عنوان مثال زبان برنامه نویسی قرارداد هوشمند اتریوم سالیدیتی (Solidity) است، بنابراین برای نوشتن قرارداد هوشمندی در بستر بلاک چین اتریوم باید زبان برنامه‌نویسی Solidity را یاد بگیرید. کد نوشته شده پس از نوشتن از طریق نرم‌افزاری که کاربر را بصورت مستقیم به بلا‌ک‌چین متصل می‌کند بصورت تراکنشی روی شبکه بلاک‌چین ثبت می‌شود.

مقالات مرتبط

کیف پول Exodus

اکسدوس با این هدف طراحی‌‌شده است که یک کیف‎پول چندین ارزی و کاربرپسند باشد. به‌‌وسیله آن شما می‌‌توانید از بسیاری از دارایی‌‌های دیجیتال استفاده ‌‌نمایید.…

پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *