رفتن به نوار ابزار

چه شرکت‌هایی از قرارداد هوشمند استفاده کرده‌اند؟

قرارداد هوشمند

همان‌طور که گفته شد قراردادهای هوشمند قابلیت های بسیار زیادی در اختیار کسب‌وکارها قرار می‌دهد از این رو بسیاری از شرکت‌ها در استفاده از این فناوری پیشتاز شده‌اند. به‌عنوان مثال شرکت بیمه آکسا در فرانسه و اطلسدر مالت نمونه‌ای از قراردادهای هوشمند را در سال ۲۰۱۷ آزمایش کردند. این نمونه اولیه شامل بیمه‌نامه‌های شرکت‌هایی هواپیمایی می‌شد که در صورت تأخیر پروازهایشان، به مشتریان خسارت پرداخت می‌کرد. روند کلی به این صورت بود که اگر مسافری قصد بیمه کردن پروازش را داشت معادل ۵ دلار رمزارز به قرارداد هوشمند وارد می‌کرد و شرکت بیمه نیز ۹۵ دلار به این قرارداد اضافه می‌کرد. درنتیجه داخل قرارداد هوشمند ۱۰۰ دلار رمزارز وجود داشت. در صورتی‌که پرواز بدون تأخیر انجام می‌گرفت تمام ۱۰۰ دلار به حساب بیمه منتقل می‌شد در غیر این صورت ۱۰۰ دلار به‌عنوان خسارت به مسافر واریز می‌شد.

شرکتی به‌نام انکریپجن ( Encrypgen)  که در حوزه سلامت فعالیت می‌کند یکی دیگر از شرکت‌هایی است که از قرارداد هوشمند بهره می‌برد. این شرکت در حوزه خرید و فروش ژنوم انسان فعالیت می‌کند.افراد علاقه‌مند می‌توانند اطلاعات DNA خود را در این سایت به فروش برسانند تا محققین و پژوهشگران با استفاده از این اطلاعات به تحقیق پیرامون ژنوم انسان بپردازند. اما این اطلاعات علاوه بر اینکه می‌تواند مورد سواستفاده قرار بگیرد. این امکان نیز وجود دارد که اطلاعات افراد به‌صورت عمومی منتشر شود و فرد نتواند از این اطلاعات به خوبی درآمدزایی کند. شرکت انکریپجن برای حل این مشکل از قراردادهای هوشمند استفاده کرده است. به این ترتیب مشکل دسترسی افراد ثالث به اطلاعات افراد حل شده است و همچنین افرادی که به این اطلاعات نیاز داشتند بدون پرداخت هزینه آن نمی‌توانند به آن دسترسی داشته باشند.

 مالکیت معنوی یکی از مباحث داغ در جهان است. امروزه بیش از ۴۰ درصد از درآمدهای جهانی صنعت موسیقی متعلق به سیستم‌های پخش آنلاین است. اما این سیستم‌ها مشکلاتی مانند عدم رعایت حق پخش، عدم شفافیت، نقض حق مالکیت و… دارند. شرکت اینموزیک (Inmusik)  برای حل این مشکل به قراردادهای هوشمند پناه برده است. پلتفرم اینموزیک با ایجاد یک قرارداد هوشمند برپایه بلاکچین توانسته است علاوه بر حفاظت از مالکیت معنوی موزیسین‌ها، درصد بیشتری از فروش را نیز به آن‌ها بپردازد. اما تنها موسیقی نیست که درگیر مشکلات ناشی از نقض حق مالکیت معنوی شده است. سایر هنرهای دیجیتالی مانند طراحی گرافیکی نیز در معرض خطرات ناشی از نقض حقوق مالکیت معنوی هستند. شرکتی به‌نام Ascrib با استفاده از قراردادهای هوشمند توانسته است به هنرمندانی که در حوزه هنرهای دیجیتالی فعالیت می‌کنند، در راه بهره‌برداری مالی از فعالیت‌های هنری‌شان کمک کند.

یکی از پرسودترین و در عین حال ایزوله‌ترین صنایع دنیا صنعت معاملات الماس است. فعالان این صنعت عموما در سوئیس هستند و یکی از جالب‌ترین اکوسیستم‌های تجاری دنیا را طی سالیان متمادی برای خود ایجاد کرده‌اند و تعجبآور نیست که در استفاده از تکنولوژی نیز پیش‌گام باشند. در همین راستا شرکت DeBeers پروژه‌ای مبتنی بر بلاکچین به‌نام ترکر (Tracr) طراحی کرده است که به بهبود تأمین و لجستیک الماس کمک می‌کند. همچنین ترکر مشکلاتی مانند پولشویی، امنیت و حریم خصوصی، احراز هویت دارایی‌ها، نقص در فرایند زنجیره تأمین و… را تا حدود زیادی برطرف کرده است. البته شرکت‌های دیگری نیز از قراردادهای هوشمند برای بهبود زنجیره تأمین خود استفاده کرده‌اند که از این جمله می‌توان به Maersk، IBM  و Tomcar  اشاره کرد.

با این حال قرارداهای هوشمند نیز دارای یه سری مشکلات می‌باشند که در ادامه به مهم‌ترین آنها پرداخته شده است. در حقیقت اسم قرارداد هوشمند کمی گمراه کننده است. این قراردادها نه به‌معنای واقعی کلمه هوشمند و نه به‌معنای حقوقی آن قرارداد هستند. قراردادهای هوشمند تنها به اندازه‌ای که برنامه‌نویس‌های آن هوشمند هستند، توانایی بروز هوش و استعداد دارند. از طرفی از نظر حقوقی بسیاری از شاخص‌های یک قرارداد را ندارند.

تصور کنید یکی از مفاد قرارداد مورد مناقشه دو طرف باشد و هرکدام از دو طرف تفسیر خود را از آن دارند. در این صورت چه می‌توان کرد؟ راهکار قراردادهای هوشمند این است که فرد سومی وارد مناقشه شده و به قضاوت میان دو طرف بپردازد. اما یکی از مهم‌ترین مزیت های قرارداد هوشمند بی نیازی از طرف ثالث بود. پس به‌نظر می‌رسد در قراردادهای هوشمند نیز نیاز به طرف ثالث به‌طور کامل رفع نشده است. 

همچنین پیاده‌سازی قراردادهای هوشمند نیازمند صرف هزینه‌های بسیار زیادی است. این هزینه‌ها را می‌توان از دو جهت بررسی کرد. اول هزینه‌هایی که شرکت‌ها برای تغییر سیستم‌های مالی و تجاری خود و سازگاری با سیستم قراردادهای هوشمند متحمل شوند و دوم هزینه‌هایی که بر عهده سیستم قضایی قرار می‌گیرد تا با سیستم قراردادهای هوشمند آشنا شده و قوانین و مقررات خود را مطابق با این قراردادها تغییر دهند.

یکی دیگر از مشکلات قراردادهای هوشمند عمومی بودن آن است. اگرچه این عمومی بودن قراردادها باعث افزایش شفافیت در قرارداد می‌شود اما از طرفی حریم خصوصی را نیز نقض می‌کند. اگر دو شخص نیاز به انعقاد یک قرارداد مخفیانه با یکدیگر را داشته باشند قراردادهای هوشمند این قابلیت را در اختیار آن‌ها نمی‌گذارد.

مشکل دیگر مربوط به خود فناوری بلاکچین است. این فناوری به اندازه کافی سرعت ندارد درحالیکه فناوری‌های مشابهی درحال توسعه هستند که سرعت و قابلیت‌های بسیاری بیشتری نسبت به بلاکچین دارند و بعید نیست در آینده نزدیک جایگزین آن شوند. فناوری‌هایی مانند (Peer-to-peer lending) که می‌تواند جایگزین مناسبی برای قراردادهای هوشمند باشند.

و در پایان نوع مواجهه دولت‌ها و مردم با این تکنولوژی بزرگ‌ترین مشکل بر سر راه فناوری‌های هوشمند است. دولت‌ها هنوز این قراردادها را به رسمیت نمی شناسند. از این رو اگر شما در یک قرارداد هوشمند مالک خانه‌ای شوید، این مالکیت توسط دولت ترتیب اثر داده نخواهد شد. از طرفی به‌نظر می‌رسد پذیرفته شدن فناوری‌های نوین مانند رمزارزها و قراردادهای هوشمند توسط عامه مردم مسیری بسیار طولانی درپیش دارد.

مقالات مرتبط

کیف پول Exodus

اکسدوس با این هدف طراحی‌‌شده است که یک کیف‎پول چندین ارزی و کاربرپسند باشد. به‌‌وسیله آن شما می‌‌توانید از بسیاری از دارایی‌‌های دیجیتال استفاده ‌‌نمایید.…

پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *